“Het eerste jaar val je in een zwart gat, waarin alles tegelijk móet maar je weet niet waar je moet beginnen. Je hebt geen tijd om alles op een rijtje te zetten, want de diabetes gaat altijd maar dóór. Het diabetesteam heeft het druk met het medische. Zelf hebben we alles opzij gezet en we moesten minder gaan werken. Gebroken nachten, altijd maar aanstaan. Familie leeft mee maar durft niet goed te helpen. We doen alles met liefde, maar nu, nu we diabetesoppas hebben besef ik: mijn man en ik hadden elkaar compleet kwijt kunnen raken. Je raakt jezelf ook een beetje kwijt. Daar heeft niemand ons voor gewaarschuwd. We hebben 2 jaar alleen maar overleefd.”